Operatie

Afgelopen maandag, 2 juni was het dan zover. Om 7.15u melden we ons op de kinderafdeling. Een verpleegster brengt ons (Sara en mama) naar een eigen kamer en daar krijgen we wat uitleg. Sara vindt het allemaal wel interessant en kruipt de kamer rond. Zo ontdekt ze ook wat knopjes en een daarvan blijkt het alarm te zijn.
In een mum van tijd staan er twee verpleegsters voor de deur.
Oeps ....
Na deze toestand gaan we weer verder met de uitleg.
Ze nemen de temperatuur op bij Sara en ze krijgt een naambandje om. Dat laatste vindt ze maar niks.
Daarna trekken we een operatieschort aan en vertrekken we naar de bovenverdieping waar de operatiekamers zich bevinden. Tot nu toe is er nog niks aan de hand.
Een assistent narcotiseur en de stagiaire assistent narcotiseur komen bij ons staan en samen vullen we nog weer wat papieren in. Mama en de verpleegster moeten een ok overal aan, haarkapje op en dan gaan we naar de operatiekamer.
Sara vindt het nog steeds interessant.
Al snel komt de narcotiseur erbij en verschijnen er twee verpleegsters (denk ik). Ook nu worden er weer wat dingen gevraagd en ingevuld en is het wachten op de chirurg.
Zodra zij er is moet ik Sara tegen me aanhouden,  op schoot, armen vast. Iemand anders houdt haar benen vast en de narcotiseur zet het kapje op haar neus. Daar is Sara het niet mee eens en ze verzet zich hevig. Dat is naar. Na wat gespartel, gegier en paniek voel ik dat Sara 'weg zakt' en nemen de twee mannen haar over. Ik zie nog d5at ze op de operatietafel gelegd wordt en dan moet ik weg.
De assistent narcotiseur belooft goed op haar te passen.
Pff, dat was heftig, gelukkig is de verpleegkundige nog steeds bij me en troost ze me en ik krijg wat te drinken.
Zodra we de overals uit hebben gaan we weer naar beneden. Ik neem een kop koffie, bel even naar huis waar ze ook in spanning zitten te wachten en dan komt de verpleegster alweer. Sara is alweer op de uitslaapkamer. We gaan vlug naar boven en eenmaal daar kunnen we haar al horen. Compleet overstuur. Ik neem haar over van de verpleegster maar daar wordt ze niet rustiger van. Ze is wel wakker maar heeft een rare blik in haar ogen en erg boos.
We nemen haar mee en daar wordt ze iets rustiger van. Ondertussen is papa er ook  maar ook hij krijgt Sara niet stil. Soms bedaart ze iets maar zodra de verpleegster komt kijken begint ze weer. Het bandje en de naald voor het infuus zitten haar ook in de weg.
De verpleegster geeft aan dat we zelf mogen weten of we willen blijven of we dag we naar huis willen. Wij kiezen het laatste dus de verpleegster haalt het bandje eraf en de naald eruit. Dat vindt Sara al beter. Daarna het schortje uit en kleren aan en Sara wordt steeds rustiger.
Op de gang is ze alweer de oude!Thuis eet ze een banaan ( in het ziekenhuis wou ze niks) en drinkt ze wat en gaan we verder tot de orde van de dag, spelen!
Stoere meid!!!
' s Middags slaapt ze lekker en komen opa en oma Bennink en oma Smid nog even kijken. Van oma Bennink krijgt Sara twee leesboekjes.
Oma ter Maat belt ook. Lief die belangstelling.
Dit hebben we mooi weer gehad.
De hechtpleister hebben we er vandaag afgehaald. Er zit nog een hechtdraadje in dus even kijken of deze nog vanzelf oplost. Anders moeten we nog even langs de huisarts. Het wondje ziet er mooi uit. Daar zien we straks bijna niks van terug.

Sara, je hebt het super gedaan. We zijn trots op je.